Αφού αναλύσαμε πολλά γενικά θέματα ας περάσουμε και στα πιο προσωπικού περιεχομένου.
Ας περάσουμε στα πιο προσωπικά τώρα.
-‘Έχεις κάνει φίλους στην Αγγλία, έτσι ; Συγκρίνεις το δέσιμο με αυτά τα άτομα σε σχέση με τους φίλους στην Ελλάδα ;
Ας τα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Πριν τρία χρόνια είχε γυρίσει ο αδερφός μου πίσω για διακοπές καλοκαιριού και είχε φέρει μαζί του δυο φίλους του. Τους γνώρισα αλλά,σαφώς, δεν κάναμε παρέα καθώς είχαμε αρκετά χρόνια διαφορά ηλικίας.
Όταν ανέβηκα Αγγλία λοιπόν,συναντήθηκα με τον Παναγιώτη,τα (ξανά)είπαμε και κάναμε παρέα. Τον πρώτο χρόνο τον περάσαμε μαζί. Φίλους θα κάνεις παντού. Κάποιοι(λίγοι ως επί το πλείστον) θα σε κερδίσουν περισσότερο από άλλους και θα δεθείς μαζί τους περισσότερο. Οι συνθήκες όμως(στην προκειμένη το εξωτερικό) παίζουν κι αυτές το δικό τους μοναδικό ρόλο. Το βλέπεις από τον τρόπο ζωής σου αυτό. Μιλούσαμε συνέχεια και πηγαίναμε μαζί παντού. Στην Ελλάδα ο κύκλος γνωριμιών είναι -πολύ- μεγαλύτερος αλλά όχι τόσο “ποιοτικός”. Σ' αυτό παίζει ρόλο το ότι -σε αντίθεση με την Αγγλία- στην Ελλάδα,έχεις τους δικούς σου,τους γονείς σου. Με τον Παναγιώτη αν κι έχουμε διαφορά ηλικίας έχουμε ταιριάξει πολύ. Είναι το “στήριγμα” μου. Νομίζω ότι η αλλαγή περιβάλλοντος με έχει κάνει να δω τον κόσμο πιο σφαιρικά και,βέβαια, όσο περνάει ο καιρός,καταλαβαίνεις ότι πλέον η ζωή σου είναι αποκλειστικά στα δικά σου χέρια. Ωριμάζεις.
-Πάμε τώρα στις εκτός συνόρων -για εσένα- φίλους.
Φίλους από την Ελλάδα έχω συγκεκριμένους. Είναι μετρημένοι στα δάκτυλα του ενός χεριού. Δεν έχω επικοινωνία με πολλούς. Οι περισσότεροι με έχουν “ξεχάσει”. Αν και προσπάθησα να κρατήσω επαφή,σταδιακά “χαθήκαμε”. Φυσικά αυτό οφείλεται στο ότι λείπω 8 μήνες το χρόνο. Το καλοκαίρι φάνηκε αυτό. Η σχέση που είχα πριν από ακριβώς ένα χρόνο με κάποια άτομα είχε καμιά σχέση μ’ αυτήν που αντιμετώπισα το καλοκαίρι. Είχα φίλους που κάναμε παρέα και βγαίνουμε συνέχεια. Τώρα κατάλαβα ότι oi φίλοι στην Ελλάδα που δεν έχεις επαφή,σε ξεχνάνε.
Κεφάλαιο οικογένεια.
Η οικογένεια είναι πάντα εκεί που πρέπει να είναι. Σε στηρίζει και σ’ αγαπάνε. Εκεί (σ.σ. στην Ελλάδα) ζορίζονται ιδιαίτερα για να σπουδάσουμε εμείς. Βέβαια, βοηθάμε κι εμείς όσο μπορούμε. Για παράδειγμα, το καλοκαίρι που δούλευα, ο,τι λεφτά έβγαλα πήγαν στην εστία. Αλλά και πριν 2-3 χρόνια που δούλευα πάλι το καλοκαίρι είχα δώσει αυτά τα χρήματα στον αδερφό μου που σπούδαζε. Ο ένας βοηθάει τον άλλο για να μπορέσουμε να αντεπεξέλθουμε,δε γίνεται διαφορετικά. Για να προχωρήσεις πρέπει να υπάρχει συνεννόηση και αλληλεγγύη. Ευτυχώς,πλέον, ο αδερφός μου δουλεύει και βοηθάει κι αυτός όσο μπορεί. Πρέπει όμως κι εγώ να μην είμαι στον κόσμο μου και να βοηθήσω με μια ενδεχόμενη δουλειά που μπορεί να βρεθεί στο δρόμο μου. Αν δεν έχεις οικογένεια να σε στηρίζει τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα ακόμη κι αν δε σπουδάζεις στον εξωτερικό αλλά στην Ελλάδα.
-Φαγητό
Την έννοια του σπιτικού φαγητού δε μπορεί κάποιος εύκολα να την καταλάβει. Έχουμε την καλύτερη κουζίνα στον κόσμο. Δεν το λέω επειδή είμαι Έλληνας. Μια μέρα που μαγείρεψα σε κάτι γείτονες μου από την Κίνα έμειναν άφωνοι. ‘Εδώ,δε μπορείς να βρεις σχεδόν κανένα ελληνικό προϊόν πέρα από φέτα,κονσέρβα τόνου και κάποια άλλα μικρο-προϊόντα. Ξέφυγα λίγο όμως. Η νοσταλγία που νιώθεις για τα ελληνικά φαγητά υπερβαίνει τη λογική. Κορόιδευα τον αδερφό μου όποτε κατέβαινε γιατί έτρωγε τα πάντα που έφτιαχνε η μάνα μας σαν τρελός.”’Όταν έρθεις εκεί θα καταλάβεις” μου έλεγε. Και όντως. Το κατάλαβα από πρώτο χέρι. Ας πούμε αν χτυπήσει τώρα το τηλέφωνο και είναι κάποιος φίλος μου Έλληνας και μου πει έχω μαγειρέψει οτιδήποτε ελληνικό θα φύγω τρέχοντας να πάω. Όσο μπορώ μαγειρεύω κι εγώ αλλά δεν είναι το ίδιο με το φαγητό της μαμάς και της γιαγιάς.
-Και για το τέλος, τι θα έλεγες ότι σου λείπει περισσότερο ;
Τα πράγμα που μου λείπουν είναι πολλά. Δε μπορώ να σου πω ότι μου λείπει μόνο το φαγητό ας πούμε. Μου λείπουν οι δικοί μου, οι φίλοι μου, το σπίτι μου, το γραφείο μου,το κρεβάτι μου. Το Ηράκλειο,η πόλη μου. Μου λείπουν τα πάντα. Δε μπορείς να καταλάβεις πόσο. Τα συναισθήματα όταν γυρίζω είναι κυρίως χαράς. Την τελευταία φορά που γύρισα,κλείστηκα μόνος μου για μία ώρα στο δωμάτιο μου και έκανα τίποτα. Είχα ξαπλώσει και κοιτούσα απλά τα πράγματα μου. Έπιασα τα στυλό μου, άνοιξα τα βιβλία μου και τα ξεφύλλισα. Το μπαλκόνι μου. Ωραίο πράγμα να βγεις στο μπαλκόνι σου και πιεις τον καφέ σου στην λιακάδα της Ελλάδας. Λιακάδα. Η κοπέλα μου,μου λείπει, φυσικά,ξέρεις πως είναι. Κάποια στιγμή ίσως όταν πάρεις το πτυχίο σου κι έρθεις εδώ -που το βλέπω να έρχεσαι- θα με καταλάβεις καλύτερα.
Υ.γ. Αυτό ήταν,τελείωσε. Έμαθα αλλά και θυμήθηκα πολλά πράγματα μέσα από αυτήν τη συνέντευξη. Χάρηκα πάρα πολύ να ξέρεις φίλε μου. Δε θα την ξεχάσω ποτέ και σε ευχαριστώ για άλλη μια φορά για το χρόνο σου.
