Ο ξενιτεμένος και ο μαθητευόμενος ρεπόρτερ , μέρος 2ο!

Αφού αναλύσαμε πολλά γενικά θέματα ας περάσουμε και στα πιο προσωπικού περιεχομένου.

Ας περάσουμε στα πιο προσωπικά τώρα.

-‘Έχεις κάνει φίλους στην Αγγλία, έτσι ; Συγκρίνεις το δέσιμο με αυτά τα άτομα σε σχέση με τους φίλους στην Ελλάδα ;

Ας τα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Πριν τρία χρόνια είχε γυρίσει ο αδερφός μου πίσω για διακοπές καλοκαιριού και είχε φέρει μαζί του δυο φίλους του. Τους γνώρισα αλλά,σαφώς, δεν κάναμε παρέα καθώς είχαμε αρκετά χρόνια διαφορά ηλικίας.

Όταν ανέβηκα Αγγλία λοιπόν,συναντήθηκα με τον Παναγιώτη,τα (ξανά)είπαμε και κάναμε παρέα. Τον πρώτο χρόνο τον περάσαμε μαζί. Φίλους θα κάνεις παντού. Κάποιοι(λίγοι ως επί το πλείστον) θα σε κερδίσουν περισσότερο από άλλους και θα δεθείς μαζί τους περισσότερο. Οι συνθήκες όμως(στην προκειμένη το εξωτερικό) παίζουν κι αυτές το δικό τους μοναδικό ρόλο. Το βλέπεις από τον τρόπο ζωής σου αυτό. Μιλούσαμε συνέχεια και πηγαίναμε μαζί παντού. Στην Ελλάδα ο κύκλος γνωριμιών είναι -πολύ- μεγαλύτερος αλλά όχι τόσο “ποιοτικός”. Σ' αυτό παίζει ρόλο το ότι -σε αντίθεση με την Αγγλία- στην Ελλάδα,έχεις τους δικούς σου,τους γονείς σου. Με τον Παναγιώτη αν κι έχουμε διαφορά ηλικίας έχουμε ταιριάξει πολύ. Είναι το “στήριγμα” μου. Νομίζω ότι η αλλαγή περιβάλλοντος με έχει κάνει να δω τον κόσμο πιο σφαιρικά και,βέβαια, όσο περνάει ο καιρός,καταλαβαίνεις ότι πλέον η ζωή σου είναι αποκλειστικά στα δικά σου χέρια. Ωριμάζεις.

-Πάμε τώρα στις εκτός συνόρων -για εσένα- φίλους.

Φίλους από την Ελλάδα έχω συγκεκριμένους. Είναι  μετρημένοι στα δάκτυλα του ενός χεριού. Δεν έχω επικοινωνία με πολλούς. Οι περισσότεροι με έχουν “ξεχάσει”. Αν και προσπάθησα να κρατήσω επαφή,σταδιακά “χαθήκαμε”. Φυσικά αυτό οφείλεται στο ότι λείπω 8 μήνες το χρόνο. Το καλοκαίρι φάνηκε αυτό. Η σχέση που είχα πριν από ακριβώς ένα χρόνο με κάποια άτομα είχε καμιά σχέση μ’ αυτήν που αντιμετώπισα το καλοκαίρι. Είχα φίλους που κάναμε παρέα και βγαίνουμε συνέχεια. Τώρα κατάλαβα ότι oi φίλοι στην Ελλάδα που δεν έχεις επαφή,σε ξεχνάνε.

Κεφάλαιο οικογένεια.

Η οικογένεια είναι πάντα εκεί που πρέπει να είναι. Σε στηρίζει και σ’ αγαπάνε. Εκεί (σ.σ. στην Ελλάδα) ζορίζονται ιδιαίτερα για να σπουδάσουμε εμείς. Βέβαια, βοηθάμε κι εμείς όσο μπορούμε. Για παράδειγμα, το καλοκαίρι που δούλευα, ο,τι λεφτά έβγαλα πήγαν στην εστία. Αλλά και πριν 2-3 χρόνια που δούλευα πάλι το καλοκαίρι είχα δώσει αυτά τα χρήματα στον αδερφό μου που σπούδαζε. Ο ένας βοηθάει τον άλλο για να μπορέσουμε να αντεπεξέλθουμε,δε γίνεται διαφορετικά. Για να προχωρήσεις πρέπει να υπάρχει συνεννόηση και αλληλεγγύη. Ευτυχώς,πλέον, ο αδερφός μου δουλεύει και βοηθάει κι αυτός όσο μπορεί. Πρέπει όμως κι εγώ να μην είμαι στον κόσμο μου και να βοηθήσω με μια ενδεχόμενη δουλειά που μπορεί να βρεθεί στο δρόμο μου. Αν δεν έχεις οικογένεια να σε στηρίζει τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα ακόμη κι αν δε σπουδάζεις στον εξωτερικό αλλά στην Ελλάδα.

-Φαγητό

Την έννοια του σπιτικού φαγητού δε μπορεί κάποιος εύκολα να την καταλάβει. Έχουμε την καλύτερη κουζίνα στον κόσμο. Δεν το λέω επειδή είμαι Έλληνας. Μια μέρα που μαγείρεψα σε κάτι γείτονες μου από την Κίνα έμειναν άφωνοι. ‘Εδώ,δε μπορείς να βρεις σχεδόν κανένα ελληνικό προϊόν πέρα από φέτα,κονσέρβα τόνου και κάποια άλλα μικρο-προϊόντα.  Ξέφυγα λίγο όμως. Η νοσταλγία που νιώθεις για τα ελληνικά φαγητά υπερβαίνει τη λογική. Κορόιδευα τον αδερφό μου όποτε κατέβαινε γιατί έτρωγε τα πάντα που έφτιαχνε η μάνα μας σαν τρελός.”’Όταν έρθεις εκεί θα καταλάβεις” μου έλεγε. Και όντως. Το κατάλαβα από πρώτο χέρι. Ας πούμε αν χτυπήσει τώρα το τηλέφωνο και είναι κάποιος φίλος μου Έλληνας και μου πει έχω μαγειρέψει οτιδήποτε ελληνικό θα φύγω τρέχοντας να πάω. Όσο μπορώ μαγειρεύω κι εγώ αλλά δεν είναι το ίδιο με το φαγητό της μαμάς και της γιαγιάς.

-Και για το τέλος, τι θα έλεγες ότι σου λείπει περισσότερο ;

Τα πράγμα που μου λείπουν είναι πολλά. Δε μπορώ να σου πω ότι μου λείπει μόνο το φαγητό ας πούμε. Μου λείπουν οι δικοί μου, οι φίλοι μου, το σπίτι μου, το γραφείο μου,το κρεβάτι μου. Το Ηράκλειο,η πόλη μου. Μου λείπουν τα πάντα. Δε μπορείς να καταλάβεις πόσο. Τα συναισθήματα όταν γυρίζω είναι κυρίως χαράς. Την τελευταία φορά που γύρισα,κλείστηκα μόνος μου για μία ώρα στο δωμάτιο μου και έκανα τίποτα. Είχα ξαπλώσει και κοιτούσα απλά τα πράγματα μου. Έπιασα τα στυλό μου, άνοιξα τα βιβλία μου και τα ξεφύλλισα. Το μπαλκόνι μου. Ωραίο πράγμα να βγεις στο μπαλκόνι σου και πιεις τον καφέ σου στην λιακάδα της Ελλάδας. Λιακάδα. Η κοπέλα μου,μου λείπει, φυσικά,ξέρεις πως είναι. Κάποια στιγμή ίσως όταν πάρεις το πτυχίο σου κι έρθεις εδώ -που το βλέπω να έρχεσαι- θα με καταλάβεις καλύτερα.

Υ.γ. Αυτό ήταν,τελείωσε. Έμαθα αλλά και θυμήθηκα πολλά πράγματα μέσα από αυτήν τη συνέντευξη. Χάρηκα πάρα πολύ να ξέρεις φίλε μου. Δε θα την ξεχάσω ποτέ και σε ευχαριστώ για άλλη μια φορά για το χρόνο σου.

Ο ξενιτεμένος και ο μαθητευόμενος ρεπόρτερ , μέρος 1ο!

Ο ένας ήθελε να μιλήσει,να τα βγάλει από μέσα του. Ο άλλος,διψούσε να μάθει, είχε περιέργεια για το άγνωστο. Τελικά,βολεύτηκαν και οι δυο. Ο Κώστας λοιπόν, θα μιλήσει για όλα τα πράγματα που του έχουν συμβεί στην Αγγλία τον τελευταίο χρόνο. Η συνέντευξη για μένα προσωπικά ήταν απολαυστική. Ένιωσα ρεπόρτερ και τον ευχαριστώ πολύ γι αυτήν την ευκαιρία. Η συνέντευξη θα χωριστεί σε δυο μέρη. Πάμε λοιπόν!

-Πρώτη μέρα στη Αγγλία.

Να σου πω,η πρώτη μέρα στην Αγγλία δεν ήταν πέρσι το Σεπτέμβρη,είχα ξανάρθει πριν δυο χρόνια. Είχα πάρει μια ιδέα για το πως θα ήταν η ζωή. Τότε βέβαια ήταν άλλη κατάσταση. ’Άλλο διακοπές,άλλο σπουδές. Είχα μπει με όρεξη θυμάμαι μέσα στο αεροπλάνο,σκεφτόμουν ότι πάω διακοπές. Δε μπορώ να περιγράψω ακριβώς για το πως αισθανόμουν τότε.

-Πρώτη μέρα στο πανεπιστήμιο.

Θα σου πω,σαν το ψάρι έξω από τη γυάλα του. Ήμουν λίγο φοβισμένος. Δεν ήξερα πως λειτουργεί το σύστημα,τίποτα. Παρεμπιπτόντως, το σύστημα λειτουργεί περίπου σαν την Ελλάδα. Δηλαδή σε ορισμένους τομείς είναι χάλια. Κυρίως σε θέματα συνεννόησης. Στην αρχή λοιπόν, ήταν πολύ ωραία. Είχα πολλά πράγματα να κάνω. Ήταν εδώ κι ο αδερφός μου, καλά ήταν. Πήγα μαζί του στο πανεπιστήμιο, μου έδειξε και μου είπε πέντε πράγματα, έκανα την εγγραφή μου και όλα καλά έως σήμερα.

-Για την απόφαση να πάει να σπουδάσει στην Αγγλία.

Καταρχήν όλα έγιναν πολύ γρήγορα. Δώσαμε πανελλήνιες, δούλευα όλο το καλοκαίρι και δεν είχα στο μυαλό μου Αγγλία ούτε τίποτα. Περίμενα να βγουν τα αποτελέσματα. Ε,βγήκαν λοιπόν και είχα περάσει. Σπάρτη. Ποιος πάει Σπάρτη για να σπουδάσει ; Δε μπορείς να συγκρίσεις την εκπαίδευση της Αγγλίας σε σχέση μ αυτήν της Ελλάδος. Επίσης ρόλο έπαιξε και το οικονομικό ζήτημα. Ναι μεν,στην Ελλάδα είναι φθηνότερα τα ενοίκια και η ζωή άλλα στην Ελλάδα δε θα πάρεις όσα θα δώσεις. Ας πούμε εγώ ήθελα να πάω στη Σπάρτη. Είχα φανταστεί τη φοιτητική ζωή της Ελλάδας. Ελληνική γλώσσα,ελληνικά βιβλία,τα πάντα. Αλλά η ζωή τα φέρνει πάνω κάτω. Ώσπου ήρθε ο πατέρας μου και μου είπε Κώστα πήγαινε στην Αγγλία είναι καλύτερο για όλους και κυρίως για εσένα. Εννοείται,δεν έκανα ο,τι μου είπε ο πατέρας μου. Δεν είμαι άβουλο ων. Εννοείται ο πατέρας θέλει το καλό μου. Αλλά μετά έκατσα και το σκέφτηκα μόνος μου. Συζήτησα και με τον αδερφό μου. Και να σου πω,την απόφαση να έρθω εδώ την πήρα 3-4 μέρες πριν μπω στο αεροπλάνο. Όλα έγιναν πολύ γρήγορα. Αλλά προς το παρόν δεν το μετανιώνω. Ασχέτως πως όταν είσαι μόνος σου, είναι δύσκολα. Πέρσι για παράδειγμα δεν πέρασα καλά, ειδικά ψυχολογικά γιατί δεν είχα γνωριμίες. Ήρθα και ήξερα μόνο τον αδερφό μου. Μετά,γνώρισα και πέντε φίλους του. Τότε,έμενα και μαζί με τον αδερφό μου,ενώ τώρα μένω στην εστία. Είναι εντελώς διαφορετικό.  Μου έκανε καλό θα έλεγα, έχω κάνει πολλές γνωριμίες. Όλα νομίζω έχουν πάρει το δρόμο τους. Απλά τώρα πρέπει να στρωθώ στο διάβασμα.

-Για την οικονομία της Αγγλίας. Είναι καλύτερα τα πράγματα στην Αγγλία από ότι εδώ ;

Καταρχήν στην Ελλάδα λέμε δεν έχουμε λεφτά,έχουμε κρίση κλπ. Συμφωνώ. Αλλά δε γίνεται να βγαίνεις για βόλτα στο κέντρο του Ηρακλείου και οι καφετέριες να είναι γεμάτες. Όλοι θα πιουν ένα καφέ,ακόμα κι αυτοί που γκρινιάζουν ότι δεν έχουν. Πας για ποτό,γεμάτα τα κλαμπ,πας για φαγητό,γεμάτες οι ταβέρνες από κόσμο. Το χρήμα και ο κόσμος κινείται. Δεν είναι πως δεν έχουν λεφτά,δεν ξέρουν τα τα διαχειριστούν. Εδώ,κάθε χρόνο αυξάνεται ο μισθός. Πέρσι,ο βασικός μισθός ήταν 6,31 λίρες για ένα ανειδίκευτο εργάτη,φέτος ανέβηκε στις 6,50.Υπάρχει διαφορά μεγάλη σε σχέση με την Ελλάδα. Επίσης, εδώ ο κόσμος βγαίνει έξω. Το 20% του πληθυσμού είναι φοιτητές. Όταν είσαι όμως φοιτητής θα ξοδεψεις. Τα λεφτά αυτά με τον ένα ή τον άλλο τρόπο θα πάνε στο κράτος. Γι’ αυτό το βρετανικό σύστημα εκπαίδευσης είναι μια καλοστημένη κερδοφόρα επιχείριση. Γι’ αυτό σε θέματα οικονομίας η Αγγλία είναι 10 χρόνια μπροστά από την Ελλάδα. Εξάλλου,εδώ έχει από όλες τις εθνικότητες.

-Πολυπολιτισμικότητα.

Έχει από όλες τις εθνικότητες. Ασία, Αφρική, Ευρώπη.Τα πάντα. Αλλά οι περισσότεροι είναι Κύπριοι. Να φανταστείς,είναι 4 φορές περισσότεροι από τους Κινέζους. Δεν ξέρω αν έχει Αμερικάνους αλλά το πανεπιστήμιο έχει και Άγγλους. Αν και δεν ξέρω το σύστημα εισαγωγής τους,υπάρχουν και πολλοί Άγγλοι στα πανεπιστήμια.

-Δουλειές

Θα σου πω το δικό μου παράδειγμα για να καταλάβεις. Έψαχνα δουλειά από το Γενάρη, ημιαπασχόληση γιατί είχα και τη σχολή. Μέχρι το καλοκαίρι,δεν είχα βρει. Γι αυτό και κατέβηκα Ελλάδα. Τι γινόταν ; Εγώ ήθελα ημιαπασχοληση,για να βγάζω κάποια έξοδα για να μη ζορίζομαι. Ψάχνοντας για να βρω δουλειά,κατάλαβα οτι δουλειές υπάρχουν απλά πρέπει να βρεις αυτό που εφαρμόζει στο πρόγραμμα σου. Δεν την έχω βρει ακόμη. Δε με νοιάζει αν είναι σέρβις ή οτιδήποτε. Δουλεια να είναι και ο,τι θέλεις ας είναι. Στις εποχές που ζούμε,δεν τα κοιτάς αυτά. Το θέμα είναι το πανεπιστήμιο. Αν ήθελα πλήρη απασχόληση,θα είχα βρει. Αλλά έτσι,θα με έδιωχναν από το πανεπιστήμιο. Πάντως,εδώ είναι καλοπληρωτές σε σχέση με την Ελλάδα

-Στάση απέναντι στους Έλληνες.

Είναι πολύ περίεργο. Είναι αναλόγως σε τι άνθρωπο θα πέσεις.Έχω συναντήσει και τις δυο όψεις του νομίσματος. Παράδειγμα : Καθόμουν με ένα Έλληνα φίλο σε μια καφετέρια και μιλούσαμε ελληνικά εννοείται. Δίπλα μας 2 Αγγλίδες μας ρώτησαν το γλώσσα μιλούσαμε. Μόλις τους είπαμε ότι ήμασταν Έλληνες, φάνηκε στο πρόσωπα τους ένα σημάδι “ρατσισμού” και αντιπάθειας.  Πάντως, σε θέμα δουλειάς,δεν έχει τέτοια πράγματα Οι ευκαιρίες για δουλειά είναι για όλους ίδιες. Σ’αυτό δεν είναι ρατσιστές και τους βγάζω το καπέλο.

-Βια και εγκληματικότητα.

Υπάρχει. Και η μεν και η δε. Θα σου πω ξανά ένα δικό μου παράδειγμα. Πριν 2 χρόνια,ο αδερφός μου μετακόμισε σε ένα προάστιο του Μάντσεστερ,στο salford,μισή ώρα από το κέντρο Αυτό που κατάλαβα είναι ότι όσο απομακρύνεσαι από το κέντρο τόσο πιο απροστάτευτος είσαι. Τον αδερφό μου μέσα σε 6 μήνες τον έκλεψαν 3 φορές. Του άνοιξαν το σπίτι και του πήραν λαπτοπ, κινητά,τα πάντα. Τις 2 μάλιστα,ήταν και μέσα. Τώρα,στο δρόμο,αν και πολλές φορές γυρίζω αργά το βράδυ στο σπίτι δεν έχω παρατηρήσει πολλά φαινόμενα βίας. Έχω κι εγώ το νου μου βέβαια. Έχω δει βέβαια κάποιες φορές πράγματα και τα συναισθήματα ήταν πολλά,κυρίως φόβου. Κυρίως θα δεις μεθυσμένους στο δρόμο που συνήθως δε σε πειράζουν. Βέβαια,πιστεύω ότι αν ήμουν κοπέλα μπορεί τα πράγματα να ήταν διαφορετικά. Επίσης,μια που ήρθε εκεί η κουβέντα,την προηγούμενη εβδομάδα διάβασα πως σκότωσαν ένα φοιτητή το βράδυ. Συγκριτικά με την Ελλάδα που βλέπεις μια στο τόσο μεθυσμένο,εδώ βλέπεις πιο συχνά στο δρόμο. Αυτό το μαρτυρά πως κάθε 10 λεπτά ακούς και μαι σειρήνα. Χαμός.

-Έλληνες στην Αγγλία.

Κάνω παρέα από πέρσι με έναν Έλληνα,έναν κρητικό. Φέτος γνώρισα άλλους 3 Έλληνες. Από αυτό που βλέπω είναι ότι όπως έχουν μαζευτεί εδώ οι Κύριοι θα μαζευτούν και πολύ Έλληνες. Μαζεύονται όλο και περισσότεροι. Και δε μου αρέσει να σου πω την αλήθεια. Σε σχέση πάντα με την Ελλάδα,εγώ το προτιμώ γιατί βρίσκω παρέα. Και γι αυτήν την κατάσταση φταίει η ίδια η χώρα. Αν λειτουργούσαν σωστά τα πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ τα παιδιά θα έμεναν στην πατρίδα. Έχει αρχίσει να αυξάνεται ο αριθμός των Ελλήνων δραματικά. Έχει μπουχτίσει ο κόσμος. Εγώ κάθε φορά που κάνω βόλτα συναντώ τουλάχιστον δέκα Κύπριους. Επίσης,γνώρισα κάποια κορίτσια από την Κύπρο που ενώ πέρασαν μαθηματικό στην Ελλάδα,προτίμησαν να έρθουν εδώ.

Απόκομμα ημερολογίου #1

Για οτιδήποτε συμβαίνει γύρω μας, ο καθένας μας δημιουργεί μια εικόνα γι αυτό. Βέβαια, είναι εντελώς υποκειμενικό.

Παραβρέθηκα χθες σε μια διάλεξη στον υπαίθριο χώρο του δημαρχείου μας, της ενετικής Λότζια. Είναι εκπληκτικό το γεγονός ότι μετά το τέλος της, έφυγα με μια τόσο μεγάλη ποικιλία συναισθημάτων: ελπίδα, χαρά, ενδιαφέρον, απογοήτευση, πίκρα, οργή.

Ας περάσουμε όμως στο παρασύνθημα χωρίς να πλατιάσουμε. Το γεγονός ότι η εκδήλωση ξεκίνησε με μια βιντεοπροβολή -στη συνέχεια ακλούθησε μια ακόμη- την όποια είχαν επιμεληθεί παιδιά Λυκείου με έκανε να νιώσω ότι υπάρχει ακόμη ενδιαφέρον για τα μνημεία αυτής της πολυπολιτισμικής πόλης η οποία στο πέρασμα των αιώνων έγινε έρμαιο στα χέρια πολλών κατακτητών. Η εισαγωγική ομιλία μιας κοπέλας ,της Ευρυδίκης, πρωτοετούς φοιτήτριας στο τμήμα της ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο Κρήτης ήταν ομολογουμένως ελπιδοφόρα. Στα μάτια αυτού του κοριτσιού φαινόταν η λαχτάρα για γνώση. Αν μη τι άλλο, χαιρόσουν να την ακούς.

Για τους τρεις επόμενους ομιλητές, δε θα πω πολλά, καθότι μάλλον ήταν επαγγελματίες του είδους σε σχέση πάντα με την εμπειρία της πρωτοεμφανιζόμενης Ευρυδίκης. Θα σταθώ στον τελευταίο ομιλητή, τον κύριο Σκουτέλη, πρωτομάστορα της κεντρικής πλατείας-εκτρώματος του Ηρακλείου. Ο κ.Σκουτέλης λοιπόν, λίγο-πολύ μας είπε ότι μια καλή ιδέα θα ήταν να γκρεμίσουμε τα Ενετικά τείχη της πόλης μας, καθότι συμφώνα πάντα με εκείνον "είναι πολύ δύσκολο πλέον για έναν πολιτικό μηχανικό να οικοδομήσει εντός αυτών ". Μάλιστα. Φαντάζομαι ότι εκείνη την ώρα τα κόκκαλα της εκλιπούσας Χρυσουλας Τσομπανακη θα έτριζαν. Κύριε Σκουτέλη, αυτή είναι η ιστορία μας, δεν την γκρεμίζουμε. Την προστατεύουμε. Την συντηρούμε. Δεν είμαι οπισθοδρομικός ή ψωνισμένος. Απλά νιώθω δέος κάθε φορά που αντικρίζω ένα τμήμα τους 'Όσο για την αναφορά στα πρόσφατα εκδοθέντα βιβλία της κυρίας Λιάνας Σταρίδα με τίτλο "υπήρχε κάποτε μια πόλη" είναι μάλλον αστείο να συζητήσουμε. Χαρακτήρισε την αγορά τους, "κατάντια του Ηρακλειώτη". Κι όμως μέσα από αυτά, μαθαίνουν οι μικροί και θυμούνται οι μεγάλοι. Και βάζω στοίχημα, είναι πολλοί και οι μεν και οι δε. Αρκετά με τον συμπαθή και κομψό κατά τα άλλα κύριο Σκουτέλη. Ας αλλαξουμε ύφος κι ας περάσουμε στα κωμικοτραγικά της υπόθεσης.

Δε γίνεται μέσα σε έναν αρχαιολογικό χώρο όπως αυτόν της Λότζια να κοιμούνται άστεγοι και να διακόπτουν ανά τακτικά χρονικά διαστήματα την εκδήλωση με φωνές και με προτροπές να "πάψουν" οι ομιλητές καθότι οι φωνές τους τους ενοχλούσαν προσπαθώντας να κοιμηθούν. Δεν τους κατηγορώ, το πιθανότερο είναι να μην είχαν άλλη διέξοδο και να κατέληξαν εκεί βλέποντας το χώρο σαν ένα απλό κατάλυμα. Αυτό που θέλω να αναδείξω είναι η παντελής απουσία ενός κράτους πρόνοιας. Που είναι το κράτος ; Που είναι ο νέος δήμαρχος και οι δημοτικοί σύμβουλοι οι οποίοι λίγουςμήνες νωρίτερα μας είχαν ζαλίσει με τα "θα" τους. Αναδύεται μια οργή από χθες μέσα μου την οποία προσπαθώ να καταπολεμήσω. Αλλά μάλλον δε τα καταφέρνω καλά. Σε συνέχεια των αστέγων, αδέσποτα  σκυλάκια κυκλοφορούσαν ανάμεσα μας, την ώρα που μια -τουλάχιστον-δυσάρεστηη μυρωδιά αναδυόταν από τα σκουπίδια και όλων των ειδών τις ακαθαρσίες του χώρου. Συν τοις άλλοις κατά της διάρκεια της ομιλίας και για ένα μικρό -ευτυχώς- διάστημα, ακούγαμε περισσότερο μια συναυλία που γινόταν κάπου εκεί κοντά παρά τους ομιλητές. 'Ήταν το κερασάκι στην τούρτα. Τραγική οργάνωση, αν και στο τέλος της ομιλίας μας υποσχεθήκαν ότι του χρόνου θα είναι πιο οργανωμένη. Ας ελπίσουμε στην προκειμένη, να μην ισχύει το "κάθε πέρσι και καλύτερα" γιατί τότε τα πράγματα θα είναι οδυνηρά.

Μπράβο σε όσους πήραν την πρωτοβουλία να οργανώσουν την εκδήλωση, κρίμα για όσους απέτυχαν να τη στηρίξουν.

Υ.Γ.: Όλα τα σχόλια έγιναν με αγνά συναισθήματα και χωρίς καμία διάθεση προσβολής του οποιουδήποτε.

Ου γαρ οίδασι τι ποιούσι...

Στη ζωή σας,θα συναντήσετε δύο ειδών φυλακές.
Τις ψυχικές και τις σωματικές.
-'Έχουν άραγε σωφρονιστικό χαρακτήρα ;
-Μάλλον φέρνουν τα αντίθετα αποτελέσματα.
Αν όχι σύντομα,μακροχρόνια.
Η δράση,φέρνει αντίδραση,ΝΟΜΟΣ.
Δε με απασχολεί,εγώ μένω στις φυλακές μου.Άλλωστε,μάλλον έχω εθιστεί.

Μακάριοι όσοι αποδρούν χωρίς να ξεφύγουν .Θα χαίρονται για μια ζωή την ευτυχία τους.
-Αν αυτή υπάρχει στ'αλήθεια βέβαια.

Και εις ανώτερα...

Ελευθερία. Ω,τι αγαθό!

Δαιμόνιος νους.
Έξυπνο μυαλό.
Ξεχωριστός άνθρωπος.

Πως ένας άνθρωπος όμως γίνεται ξεχωριστός ;
Μα,είναι απλό.
Ελευθερία.Το ύψιστο αγαθό.
Λίγοι άνθρωποι την έχουν γνωρίσει στ'αλήθεια.
Ελευθερία όχι μόνο σώματος. Δεν είμαστε άλλωστε στην Αμερική του 16ου και 17ου αιώνα ούτε στην αρχαία Ελλάδα για να μιλάμε για ανελευθερία του σώματος. Μιλάμε για ελευθεριά του νου. Ξέρετε,εκείνου του κομβικού οργάνου του ανθρώπινου οργανισμού που αν λειτουργεί ελεύθερα μπορεί να μεγαλουργήσει . Εξάλλου ο,τι μπορούμε να φανταστούμε, μπορούμε και να το πραγματοποιήσουμε .Η παγκόσμια ιστορία βρίθει από ελεύθερα μυαλά που μεγαλούργησαν.Λεονάρντο ντα Βίντσι, Βολτέρος και μερικοί άλλοι, όχι πολλοί.

Ελπίδα,πίστη στο όνειρο και υπομονή.
-Τι άλλο μπορεί να κάνει κάποιος μέχρι να είναι αληθινά ελεύθερος;
-Τίποτα.

Και τότε;

-Θα έχει το μεγαλύτερο όπλο ολόκληρης της ανθρωπότητας.

-Δαιμόνιος νους.