Για οτιδήποτε συμβαίνει γύρω μας, ο καθένας μας δημιουργεί μια
εικόνα γι αυτό. Βέβαια, είναι εντελώς υποκειμενικό.
Παραβρέθηκα χθες σε μια διάλεξη στον υπαίθριο χώρο του δημαρχείου
μας, της ενετικής Λότζια. Είναι εκπληκτικό το γεγονός ότι μετά το τέλος της, έφυγα
με μια τόσο μεγάλη ποικιλία συναισθημάτων: ελπίδα, χαρά, ενδιαφέρον, απογοήτευση,
πίκρα, οργή.
Ας περάσουμε όμως στο παρασύνθημα χωρίς να πλατιάσουμε. Το γεγονός
ότι η εκδήλωση ξεκίνησε με μια βιντεοπροβολή -στη συνέχεια ακλούθησε μια ακόμη-
την όποια είχαν επιμεληθεί παιδιά Λυκείου με έκανε να νιώσω ότι υπάρχει ακόμη ενδιαφέρον
για τα μνημεία αυτής της πολυπολιτισμικής πόλης η οποία στο πέρασμα των αιώνων έγινε
έρμαιο στα χέρια πολλών κατακτητών. Η εισαγωγική ομιλία μιας κοπέλας ,της
Ευρυδίκης, πρωτοετούς φοιτήτριας στο τμήμα της ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο Κρήτης
ήταν ομολογουμένως ελπιδοφόρα. Στα μάτια αυτού του κοριτσιού φαινόταν η λαχτάρα
για γνώση. Αν μη τι άλλο, χαιρόσουν να την ακούς.
Για τους τρεις επόμενους ομιλητές, δε θα πω πολλά, καθότι μάλλον ήταν
επαγγελματίες του είδους σε σχέση πάντα με την εμπειρία της πρωτοεμφανιζόμενης Ευρυδίκης.
Θα σταθώ στον τελευταίο ομιλητή, τον κύριο Σκουτέλη, πρωτομάστορα της κεντρικής
πλατείας-εκτρώματος του Ηρακλείου. Ο κ.Σκουτέλης λοιπόν, λίγο-πολύ μας είπε ότι
μια καλή ιδέα θα ήταν να γκρεμίσουμε τα Ενετικά τείχη της πόλης μας, καθότι συμφώνα
πάντα με εκείνον "είναι πολύ δύσκολο πλέον για έναν πολιτικό μηχανικό να οικοδομήσει
εντός αυτών ". Μάλιστα. Φαντάζομαι ότι εκείνη την ώρα τα κόκκαλα της εκλιπούσας
Χρυσουλας Τσομπανακη θα έτριζαν. Κύριε Σκουτέλη, αυτή είναι η ιστορία μας, δεν
την γκρεμίζουμε. Την προστατεύουμε. Την συντηρούμε. Δεν είμαι οπισθοδρομικός ή
ψωνισμένος. Απλά νιώθω δέος κάθε φορά που αντικρίζω ένα τμήμα τους 'Όσο για την
αναφορά στα πρόσφατα εκδοθέντα βιβλία της κυρίας Λιάνας Σταρίδα με τίτλο "υπήρχε
κάποτε μια πόλη" είναι μάλλον αστείο να συζητήσουμε. Χαρακτήρισε την αγορά
τους, "κατάντια του Ηρακλειώτη". Κι όμως μέσα από αυτά, μαθαίνουν οι
μικροί και θυμούνται οι μεγάλοι. Και βάζω στοίχημα, είναι πολλοί και οι μεν και
οι δε. Αρκετά με τον συμπαθή και κομψό κατά τα άλλα κύριο Σκουτέλη. Ας αλλαξουμε
ύφος κι ας περάσουμε στα κωμικοτραγικά της υπόθεσης.
Δε γίνεται μέσα σε έναν αρχαιολογικό χώρο όπως αυτόν της Λότζια να
κοιμούνται άστεγοι και να διακόπτουν ανά τακτικά χρονικά διαστήματα την εκδήλωση
με φωνές και με προτροπές να "πάψουν" οι ομιλητές καθότι οι φωνές
τους τους ενοχλούσαν προσπαθώντας να κοιμηθούν. Δεν τους κατηγορώ, το πιθανότερο
είναι να μην είχαν άλλη διέξοδο και να κατέληξαν εκεί βλέποντας το χώρο σαν ένα
απλό κατάλυμα. Αυτό που θέλω να αναδείξω είναι η παντελής απουσία ενός κράτους
πρόνοιας. Που είναι το κράτος ; Που είναι ο νέος δήμαρχος και οι δημοτικοί σύμβουλοι
οι οποίοι λίγουςμήνες νωρίτερα μας είχαν ζαλίσει με τα "θα" τους. Αναδύεται
μια οργή από χθες μέσα μου την οποία προσπαθώ να καταπολεμήσω. Αλλά μάλλον δε τα
καταφέρνω καλά. Σε συνέχεια των αστέγων, αδέσποτα σκυλάκια κυκλοφορούσαν ανάμεσα μας, την ώρα
που μια -τουλάχιστον-δυσάρεστηη μυρωδιά αναδυόταν από τα σκουπίδια και όλων των
ειδών τις ακαθαρσίες του χώρου. Συν τοις άλλοις κατά της διάρκεια της ομιλίας
και για ένα μικρό -ευτυχώς- διάστημα, ακούγαμε περισσότερο μια συναυλία που γινόταν
κάπου εκεί κοντά παρά τους ομιλητές. 'Ήταν το κερασάκι στην τούρτα. Τραγική οργάνωση,
αν και στο τέλος της ομιλίας μας υποσχεθήκαν ότι του χρόνου θα είναι πιο οργανωμένη.
Ας ελπίσουμε στην προκειμένη, να μην ισχύει το "κάθε πέρσι και καλύτερα"
γιατί τότε τα πράγματα θα είναι οδυνηρά.
Μπράβο σε όσους πήραν την πρωτοβουλία να οργανώσουν την εκδήλωση, κρίμα
για όσους απέτυχαν να τη στηρίξουν.
Υ.Γ.: Όλα τα σχόλια έγιναν με αγνά συναισθήματα και χωρίς καμία διάθεση προσβολής του οποιουδήποτε.
